گاه حمله ی هزار دسته لک لک  می شکافد
 دیوار  ضخیم لحظه ها ی تنت را
و تو پیدا می شوی از پشت آن همه زیاداطراف، 
 و گاه هجوم این همه لک لک خود اثبات حسی مبهم  از توست
_________________________________________________
حضور  تا کید  و رغبت به تعریفُ تمجید از جانب دیگران  چندان انباشته ام می کند 
که حتی قبول  زنیت خودم  را زان سبب می دانم،وگرنه 
چنان که خودم را می شناسم  زن نیستم.  

 از نوشتن  شکنجه های خودم  احساس آرامش خاطر می کنم،
زیرا بدترین  حالت هایم  با نوشتن  رسمیت می یابند.

___________________________________
 دوست دارم بایستم
و پاسخ نگاهت را با لبخندی  بدهم
 اما
 بادبان بر افراشته ام  که تو را جلب کرد
 ،فرو می ریزد.
دوباره غرق  خواهم شد.
                                  

                        از"کیکاووس یاکیده"